گزارشی کامل از جلسه ی دکتر خرمشاد معاون وزیر علوم با فعالین فرهنگی دانشگاه قم

به کجا برم شکايت به که گويم اين حکايت

شما هم اگه روز چهار شنبه 28/1/87 ساعت 15:30 می رفتید جلوی نقلیه تا سوار ماشین های دانشگاه بشید متوجه تجمع دانشجویان جلوی تالار اندیشه می شدید و کنجکاوانه خودتان را وارد ماجرا می کردید. خوب سعی می کنیم از اول داستان رو تعریف کنیم. چی شد که ما تجمع رو دیدیم، بقیه ی کلاغ ها رو خبر کردیم و همگی در تالار اندیشه برای بررسی و شنیدین دلیل تجمع دانشجویان به اونجا رفتیم.  بعد متوجه شدیم که معاون فرهنگی وزیر علوم اومده دانشگاه و با بچه های فعال جلسه داره. البته ما که دعوت نبودیم با خیلی های دیگه، ناخوانده وارد جلسه شدیم. از اول برنامه کمی شلوغی و پراکندگی مشخص بود تا اینکه جلسه با صحبت های آقای راونجی شروع شد. دکتر گندمکار (معاون آموزشی) نیز سخنرانی خود را شروع و اون رو به پایان رساند و همینطور دکتر خرمشاد (معاون فرهنگی وزیر علوم، به عنوان نماینده ی دکتر زاهدی). طبق روال تعیین شده از قبل آقای سراج نماینده ی شورای صنفی حرف های چندان جالبی نزد تا اینکه... صحبت های دانشجویان با سوالات یکی از بچه های قدیمی آقای مجد شروع شد، با سوالات چالش برانگیزی همچون: "شما دو سال قبل هم اینجا آمده بودید، چی شد که دوباره به اینجا بازگشتید؟"، "چند مورد از مشکلاتی که دو سال گذشته بیان شد رو بگید تا بفهمیم که چقدر به مشکلات دانشگاه اشراف دارید" که معاون محترم وزیر طفره رفت و سوالات رو بی جواب گذاشت٬ وی سپس با بیان اینکه دانشگاه قم دانشگاهی خاص است خواستار توجه ویژه ی وزارت علوم به آن شد. او همچنین گفت دانشگاه قم فرزند ناخلف جامعه مدرسین حوزه علمیه و وزارت علوم است که هیچکس پدری آن را بر عهده نمیگیرد. بعد هم یکی از دخترها بحث خود را شروع کرد، که مشکلات زیادی در زمینه ی خوابگاه، محیط آموزشی، استاد و... را پوشش می داد از جمله اینکه به محدودیت های حراست درباره ی عبور و مرور دخترها در بلوار اشاره کرد که مورد تعجب معاون وزیر واقع شد، سپس همهمه ای ایجاد شد بر سر این موضوع که چی بگیم و چی نگیم.  شاید بشه گفت که این بحث یک ربع طول کشید تا اینکه دکتر خرمشاد سعی کرد با بیان اینکه به نمایندگان خودتان احترام بگذارید کنترل برنامه رو به دست آقای راونجی برگرداند که مجد دوباره شروع به صحبت کرد و مشکلات فرهنگی رو مطرح کرد و اینکه در دانشگاه تشکل فعال و پویایی نداریم که بخواهیم منتظر صحبت های نماینده ی آن باشیم، و سپس صحبت آقای کلاهدوز شروع شد که دبیر دبیران انجمن های علمی بود. وی چند سوال مطرح کرد از جمله اینکه "چقدر شما از وضعیت رضایت دانشجویان از دانشگاه اطلاع دارید؟"، "چقدر از وضعیت فرهنگی دانشگاه_آمارهای واقعی نه آمارهای ساختگی_ آگاهی دارید؟" و اینکه "آیا دانشگاه ما بالاخره درست می شود یا خیر؟"

باز نوبت به خانم ها رسید و یکی از آن ها به نمایندگی از دوستانش بیان مشکلات صنفی و آموزشی را پی گرفت و آن را به مدیریت دو دانشگاه با یک مدیر نسبت داد و از بلاتکلیفی قانونی دخترها گلایه کرد. سپس آقای کرمی که پیش از این فعالیت های خوبی هم داشته شروع به بیان مشکلات کرد، از جمله سیستم انتخاب کارمندان از بین دانشجویان همفکر مسئولین را با جمله ی "من لیستی به شما خواهم داد که در آن کارمندان آینده را پیش بینی کرده ام" زیر سوال برد، سپس با انتقاد از فضای بسته ی دانشگاه حراست را به عنوان قوی ترین ارگان دانشگاه معرفی کرد که مورد تشویق دانشجویان هم قرار گرفت و از بی اعتمادی مسئولان به دانشجویان نالید و گفت که ما در فعالیت هایمان اجازه ی هیچگونه ارتباطی با دخترها نداریم و سلام کردن به جای هفتاد ثواب، هفتصد گناه دارد. سپس خواستار پاسخ گرفتن برای مشکلات شد و گفت اگر در این دنیا این حق را از شما نگیرم در آن دنیا خواهم گرفت. سپس یکی دیگر از دخترها لب به انتقاد از اوضاع خوابگاه های داخل شهر که در مکان مناسبی نیست گشود و گفت که حراست در آنجا که باید نقش داشته باشد ندارد و در سخت گیری های بی موردی مثل به زور سوار ماشین کردن دختران فعالیت گسترده ای دارد!،  او هم از بی اعتمادی مسئولین به دانشجویان سخن گفت، سپس یکی دیگر از دخترها در مورد مشکلات تئاتر دختران صحبت کرد، باز هم از دخترها یکی صحبت کرد اما این بار جریان جلسه عوض شد. این یکی که گویا دبیر کانون ادبی بود و اعتماد به نفس بالایی هم داشت و "اه و پیف" خود دخترها رو هم درآورده بود با انتقاد از حرف آقای کرمی در مورد اجازه ی سلام کردن، گفت که پسرهای این دانشگاه لیاقت این چیزها را نداشته و انگار اصلا دختر ندیده اند و در تالار من را که مجری برنامه بودم مورد تمسخر قرار دادند و گفت که این مشکل همیشگی وی می باشد، که البته مشکلی عمومی ست تا اینکه سر و صدای همه دراومد،  سپس یکی از دانشجویان انجمن علمی علوم کامپیوتر صحبت کرد و به معاون وزیر گفت که "چرا می خندی و باید گریه کنی!"، وی از مشکلات عمومی دانشگاه نالید و گفت که در این دانشگاه درس یاد نمی گیرد چونکه هیات علمی نداشته و کارگاهی هم در اختیارشان نیست، در ادامه جعفر مرتضوی از فعالین قدیمی دانشگاه با بیان اینکه حرف های این خانم اشتباه نبوده شروع به سخنرانی کرد، وی گفت "مگر ما در تالار همدیگر را هوو... نمی کنیم؟"، "مگر فقط خودمان را تشویق نمی کنیم؟"، "تازه ما غیر از این کارها سالی چند بار درخت و کلاس هم آتش می زنیم و این نشان از بیماری فرهنگی دانشگاه دارد." و عامل این بیماری را مسئولان دانشگاه دانست و گفت "ما چرا با یکدگیر درگیر شویم؟ متهمان آنطرف نشسته اند."، سپس با بیان این حرف که "دانشگاه ها معمولا فضاهایی پیشروتر از سطح جامعه دارند گفت که ما دانشجویان این دانشگاه نمی خواهیم پیشرو باشیم، بلکه حداقل در سطح عرف جامعه باشیم برایمان کافیست، چرا ساده ترین موسیقی ها از جمله سرود ملی و شطرنج برای ما حرام است؟ مگر این قانون جمهوری اسلامی نیست؟" سپس او به دنبال متهم می گشت و با بیان اینکه این متهم کسی جز آقای قاضی نیست از ویژگی های اخلاقی وی تعریف و تمجید کرد ، ولی گفت: "ما در سال **13 زندگی نمی کنیم و در سال 1387 زندگی می کنیم و او دیگر نمی تواند در اینجا مدیریت کند." که با تشویق دانشجویان حاضر روبرو شد، وی اضافه کرد که همه ی ما به این مدیریت اعتراض داریم، مسئولین اعتراض دارند ولی هیچ کسی به این اعتراض رسیدگی نمی کند. او جواب سئوال خود را اینگونه داد: "چون قمی ها عادت کرده اند باج گیر دولت باشند، و برای کارهای خود اختیار تام گرفته اند و دولت هم اینجا را به حال خود واگذار کرده تا به کارهای دیگر خود برسد...".

سپس یکی از دخترها به یکی از دغدغه های همیشگی دانشجویان فعال پرداخت و خواستار این شد که وزارت راهکاری را برای مشکلات آموزشی آنان ارائه دهد.

سپس با اصرار آقای راونجی فروزش سخنرانی خود را آغاز کرد که به کلی گویی ها و خطابه بیشتر شبیه بود و چیزی به اهداف دانشجویان نیافزود، که این جای سئوال دارد. سپس آقای فیاضی به سوالاتی در مورد انجمن اسلامی پرداخت و به معاون وزیر یادآور شد که چهار ماه پیش در سایت الف وعده داده بوده تا مشکل انجمن اسلامی دانشگاه قم را حل کند، که دکتر خرمشاد تنها گفت که دستور به پیگیری داده است. سپس دبیر انجمن علمی علوم کامپیوتر شروع به صحبت کرد و در جواب دبیر انجمن ادبی دخترها در تایید صحبت های جعفر مرتضوی مسائلی را بیان کرد، سپس به بیان مشکلات عمومی رشته ی علوم کامپیوتر پرداخت و از کمبود رایانه و استاد گلایه کرد و به درک پایین مسئولان از رشته ها اشاره کرد و گفت که دکتر گندمکار گفته است: "نیاز دانشجویان علوم کامپیوتر به رایانه بیشتر از دیگر رشته ها نیست، و هر کدام حق خودشان را دارند." و یا آقای قاضی گفته است: "خوب نیست دانشجویان در شب با کامپیوتر کار کنند."، سپس یکی از اعضای انجمن علمی نجوم شروع به صحبت کرد و گفت که می خواسته از شرایط بد انجمنشان بگوید که با شنیدن حرف دانشجویان قدیمی تر و اشاره ی آنان به مشکلات بنیادین از صحبت صرفنظر کرده است. در ادامه افراد دیگری هم صحبت کردند. و در ادامه افراد دیگری از جمله دبیر سابق کانون تئاتر و افراد دیگری صحبت کردند و در انتها آقای شهسواری که عضو شورای صنفی ست و به گفته ی خودش طلبه ی حوزه ی علمیه می باشد با بیانی متفاوت و صادقانه با ادای احترام نسبت به آقای قاضی، از وزارت علوم خواست تا به جهت کهولت سن ایشان، وی را از ادامه مدیریت در دانشگاه معاف کنند و شخصی جوانتر را بر این منصب بنشانند. سپس دکتر خرمشاد قول پیگیری مسائل مطروحه را داد و و دکتر گندمکار هم طبق معمول به توجیهاتش پرداخت.

در خاتمه جلسه با شور دانشجویان به پایان رسید که در مجموع جلسه ی مثبتی بود. از نکات مثبت این جلسه حضور پررنگ و موثر دختران بود و اینکه درخواست تعویض رئیس دانشگاه با صراحت زیاد مطرح شد.

آیا معاون وزیر علوم بازمی گردد؟

در جلسه ای که بعد از رفتن وزیر از نمازخانه با دکتر خرمشاد انجام گرفت وی قول داد که یکماه دیگر باز خواهد گشت. قضاوت این ماجرا به این خاطر به شما واگذار می کنیم چون با دیدگاه های متفاوتی قابل بررسی است.  

اینکه معاون وزیر آقای خرمشاد بخواهد با بازگشت خود برای پیگیری امور، آقایان دانشگاه ما را تحت فشار قرار دهد کمی نامعقول به نظر می رسد اما به هرحال حضور ایشان و وزیر علوم حال و هوای دیگری داشت و متوجه وخیم شدن اوضاع دوره های قبلی با حال حاضر دانشگاه قم شدند.

تحت فشار گذاشته شدن وزیر و معاون ایشان توسط دانشجویان و گرفتن قول(نه چندان محکم) برای بازگشت مجدد دکترخرمشاد پس از یک ماه، این امید را هم می دهد که ایشان دوباره به دانشگاه بازگردد.

به هرحال ما منتظر نظرات شما در این مورد در نظرخواهی این هفته مان هستیم. 

نگاه شماره ۱

نگاه شماره ۲